Featured Media 

ΑΠΟΨΗ/ Η ΛΥΣΗ ΔΕΝ ΕΪΝΑΙ ΤΟΣΟ…ΑΠΛΗ

kalpes

 

 

ΤΟΥ ΓΙΩΡΓΟΥ ΠΑΠΟΥΤΣΗ

 

Θεωρείται κοινός τόπος ότι η απλή αναλογική είναι το Δημοκρατικότερο και ” δικαιότερο ” σύστημα.

Νομίζω ότι αυτό δεν ισχύει τουλάχιστον όσον αφορά την διακυβέρνηση μιάς χώρας:

Σκεφτείτε την περίπτωση 2 σχετικώς επικρατούντων πολιτικών που εκφράζονται από 2 σχετικώς επικρατούντα κόμματα. ( πχ 40% και 35%) Τι δημοκρατικό υπάρχει μιά τρίτη άποψη το 10% να μπορεί να επιβληθεί εκβιάζοντας με την υποστήριξη σε ένα από τα 2 επικρατούντα κόμματα?

Η μικρή μειοψηφία επικρατεί εκμεταλλευόμενη τις μικρές διαφορές στην δύναμη των σχετικώς επικρατούντων απόψεων. Τίποτα το Δημοκρατικό δεν υπάρχει σε αυτό αλλά κ λειτουργεί κ ως τροχοπέδη στην υλοποίηση βασικών αποφάσεων γιά την εξέλιξη της κοινωνίας.

Πραγματικά δεν καταλαβαίνω τι νόημα έχει η παρουσία κομμάτων του 5% στην διεκδίκηση της ψήφου με φιλοδοξία να γίνουν ” ρυθμιστές” δηλ να αλλοιώσουν δυσανάλογα με την δύναμή τους ως παράσιτα την πολιτική των σχετικώς πλειοψηφούντων κινήσεων. Το κοινοβούλιο δεν είναι think tank γιά να διευκολύνουμε την εισαγωγή ” όλων των απόψεων”  , είναι όργανο λήψης ρεαλιστικών αποφάσεων όχι ιδεολογικών πειραματισμών και ακαδημαϊκών συζητήσεων.

Αυτή η ιδεολογική ζύμωση πρέπει να λαμβάνει χώρα στα πλαίσια κομματικών σχηματισμών σε αλληλεπίδραση με την κοινωνία και οι οποίοι μπορούν να διεκδικήσουν την εξουσία έχοντας επιτύχει τις απαραίτητες συναινέσεις κ ισορροπίες στο εσωτερικό τους. Ο τρόπος λειτουργίας των κομμάτων ίσως θα έπρεπε να ήταν ένα πεδίο ρύθμισης ώστε να παίζουν αυτό το ρόλο.

Βλέπω πχ το ΠΟΤΑΜΙ κ το ΠΑΣΟΚ αλλά ίσως κ κάποια μερίδα του ΣΥΡΙΖΑ ενώ έχουν αποτύχει πανηγυρικά να διατυπώσουν μιά ενιαία πρόταση διακυβέρνησης να παρουσιάζονται ως φιλόδοξοι ” ρυθμιστές” κ ” εγγυητές” διαφόρων πραγμάτων χρησιμοποιώντας ως ξενιστές τα πλειοψηφούντα κόμματα. Αν δεν έχουν την ικανότητα να συνεννοηθούν με τα όμορα κόμματα κ κινήματα ώστε να διατυπώσουν προς το εκλογικό σώμα μιά σχετικώς πλειοψηφούσα ολοκληρωμένη πρόταση γιατί να πιστέψουμε ότι μπορούν να το κάνουν στα πλαίσια του κοινοβουλίου?

Οταν πχ κάποιος τάσσεται υπέρ της ΝΔ στις εκλογές δεν σημαίνει ότι ταυτίζεται με τις ποικιλώνυμες προσωπικότητες και ιδεολογικές προσεγγίσεις που την συνιστούν. Απλώς την επιλέγει ως την καλύτερη υπαρκτή πρόταση μεταξύ αυτών που προτείνονται ρεαλιςτικά , κρατώντας φυσικά τις δικές του ιδεολογικές προτιμήσεις , επιλογές προσώπων αλλά κ συμφέροντα που θεωρεί ότι επηρεάζονται ( ή πρέπει να επηρεάζονται ) από την διακυβέρνηση της χώρας.

Τι το δημοκρατικό υπάρχει κάποιος που έχει οριστεί από ένα κόμμα που σε καμιά περιφέρεια δεν έχει ξεπεράσει πχ το 5-10% να εκλέγεται? Τι προσφέρει πχ στη διακυβέρνηση της χώρας οι ΑΝΕΛ ή η ΕΝΩΣΗ ΚΕΝΤΡΩΩΝ ?

 

Επίσης συζητούμε (με πρωτοβουλία βέβαια της καταστροφικής κυβέρνησης της Αριστεράς που το μόνο που την ενδιαφέρει είναι η αγκίστρωσή της με κάθε μέσο στην εξουσία) για το σημερινό εκλογικό νόμο μιλώντας για μπόνους 50 εδρών. Όπως έδειξε ο έμπειρος μεταξύ άλλων και περί των εκλογικών κος Δρυμιώτης στο σχετικό άρθρο του στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ , δεν πρόκειται για μπόνους 50 εδρών σε σχέση με την απλή αναλογική αλλά για μπόνους 50 μείον το ποσοστό του πρώτου κόμματος Χ 50 (δηλ τον αριθμό των εδρών εκ των 50 του μπόνους που θάπαιρνε και με την απλή αναλογική πχ αν το πρώτο κόμμα πάρει 40% θα πάρει επιπλέον 50- .4Χ50= 30 έδρες απ’αυτές που θάπαιρνε με απλή αναλογική δηλ 150 έδρες συνολικά αντί 120.Θα πάρει βέβαια και την αναλογία του από τα κόμματα που δεν μπαίνουν στην βουλή και θα μπορεί να κυβερνήσει.) Αν πάρει 35% θα ενισχυθεί με 33 έδρες δηλ θα πάρει συνολικά 138 έδρες έναντι 105 αλλά δεν θα μπορεί να κυβερνήσει χωρίς κάποια συνεργασία με κόμματα που έχουν το 12 % του εκλογικού σώματος. (Οι αριθμοί αλλάζουν λίγο ανάλογα με το ποσοστό που συγκεντρώνουν τα κόμματα που δεν μπαίνουν στην βουλή πχ με ποσοστό κομμάτων εκτός βουλής 8% με το 35% το πρώτο κόμμα εξασφαλίζει 145 έδρες ενώ με 40% εξασφαλίζει 159 έδρες)

Τα παραπάνω είναι ελάχιστες προϋποθέσεις κυβερνησιμότητας (που σιγά να μην ενδιαφέρει την Αριστερά αν δεν είναι η ίδια κυβέρνηση : «Γαία πυρί μειχθήτω».)

 

Βέβαια αν η εκτελεστική εξουσία εκλεγόταν ανεξάρτητα από την νομοθετική ( κ βέβαια σε αυτή την περίπτωση εξ ορισμού η εκλογή είναι μονοσήμαντα σχετικώς πλειοψηφική διότι δεν είναι νοητό να εκλέγονται 2 πρόεδροι- πρωθυπουργοί ή διοικητικές ομάδες) τότε η νομοθετική μπορεί νάναι αναλογικά κατακερματισμένη και να αποφασίζει γιά κάθε επιμέρους θέμα με συγκρότηση ad hoc  πλειοψηφιών χωρίς καν κομματική πειθαρχία του κάθε βουλευτή.( που όμως κανονικά θάπρεπε να εκλέγεται κ αυτός πλειοψηφικά στην μονοεδρική περιφέρειά του)

Στα πλαίσια του σημερινού συστήματος η ριζική αλλαγή θα ήταν η εκλογή του κοινοβουλίου να γίνεται με καθαρό  πλειοψηφικό σύστημα ανά μονοεδρική περιφέρεια. Αυτό θα εμπόδιζε πολλά ούφο να μπουν στην βουλή κ θα ισορροπούσε μακροπρόθεσμα σε ένα 2κομματικό σύστημα ΚΕΝΤΡΟ ΔΕΞΙΑΣ Κ ΚΕΝΤΡΟΑΡΙΣΤΕΡΑΣ που θα μας προφύλασσε κ από τρελές εκπλήξεις στυλ ΣΥΡΙΖΑ. αλλά κ παρουσίες όπως ΧΑ , ΑΝΕΛ , ΚΚΕ κτλ. Τότε δεν θα χρειαζόταν και μπόνους.

 

Αν δεν πάμε σε ριζικές αλλαγές προς προεδρικό σύστημα δεν είναι δυνατός ο διαχωρισμός Νομοθετικής- Εκτελεστικής γιατί η νομοθετική θα εκλέγει τον πρωθυπουργό ( εκτελεστική). Το να λέμε ότι η βουλευτική ιδιότητα θα πρέπει να αποκλείει την Υπουργική στα πλαίσια μιάς κοινοβουλευτικής δημοκρατίας όπως η σημερινή είναι ένα αμφισβητούμενο βήμα γιατί αφ´ενός δεν κόβει την εξάρτηση της Εκτελεστικής εξουσίας από την Νομοθετική κ κοιτώντας γύρω μας ( Μεγάλη Βρεττανία , Γερμανία και εν γένει στις μη προεδρικές Δημοκρατίες ) δεν απαντάται πουθενά.

Επίςης τίθεται το θέμα του διαχωριςμού των 3 εξουςιών και του αλληλοελέγχου τους. Αυτό συνεπάγεται ότι κ οι 3 εξουσίες θα προκύπτουν απ´ ευθείας από τον Λαό κ παραπέμπει σε Προεδρικό Σύστημα.

Πιστεύω ότι τα βασικά προβλήματα του σημερινού  μας συστήματος είναι:

  • Ο μη σαφής διαχωρισμός εκτελεστικής -νομοθετικής εξουσίας  (εγώ θα έβλεπα προτιμότερο ένα προεδρικό σύστημα  με ασυμβίβαστο βουλευτή -υπουργού)
  • Το ότι ψηφίζουμε κόμματα και όχι πρόσωπα. Η λύση θα ήταν μονοεδρικές περιφέρειες με καθαρό πλειοψηφικό ανά περιφέρεια. (Τι πιο δημοκρατικό από το να αποφασίζουν πχ ανά 60.000 ψηφοφόροι ποιος θα τους εκπροσωπήσει?)
  • Την υποβαθμισμένη και αναποτελεσματική λειτουργία της δικαιοσύνης (και αυτή έπρεπε να εκλέγεται με κάποιο τρόπο)
  • Την σύγχυση στο ποια ανθρώπινα δικαιώματα προστατεύει το Σύνταγμα (Πιστεύω ότι πρέπει νάναι μόνο η προστασία του σώματος του καθένα , η ελεύθερη αυτοδιάθεση ,δράση και έκφραση  και η Ιδιοκτησία¨Ολα τα άλλα του τύπου «το κράτος εγγυάται την ….» είναι εκ του πονηρού σοσιαλιστικές εμπνεύσεις. Οτι άλλο θέλει να εγγυηθεί είναι θέμα του κοινού νομοθέτη όχι του Συντάγματος )

Σίγουρα χρειάζεται μια ριζική συνταγματική αναθεώρηση ή και επανίδρυση της Ελληνικής Δημοκρατίας.

 

Ας ξανασκεφτούμε λίγο πιό προσεκτικά τις καθιερωμένες πολιτικές σοφίες που φοβάμαι ότι και αυτές όπως και πολλά άλλα έχουν καθιερωθεί ως οι μόνες ” πολιτικά ορθές” μέσω της εμφανούς η υπόγειας επικράτησης της Αριστερής Ιδεολογίας κατά την μεταπολίτευση ( Με τεράστια ζημιά για την ανάπτυξη , την ευημερία , την πρόοδο και την ” Δυτικοποίηση” , Εξευρωπαϊσμό της κοινωνίας μας και της Οικονομίας μας)

 

 

Share This:

Related posts

Leave a Comment