Featured Media 

ΓΝΩΜΗ / ΙΔΙΩΤΙΚΑ ΠΑΝΕΠΙΣΤΗΜΙΑ ΚΑΙ ΣΥΝΤΑΓΜΑ

ΤΟΥ Γ ΠΑΠΟΥΤΣΗ (GEORGE PAPOUTSIS-DIPL. MECHANICAL & ELECTRICAL ENGINEER)

Να θυμίσω ότι την πρώτη φορά που προβλέφθηκε η σχετική απαγόρευση ήταν στο Σύνταγμα της Δικτατορίας του 1968 (ή 1969?)

Η λογική τότε προέρχονταν από τον επαρχιωτισμό των τότε διοικούντων οι οποίοι δεν είχαν εικόνα του τι συμβαίνει στον κόσμο και έκριναν με βάση 2 ,κατά την γνώμη τους δεδομένα.

1. Την αντίληψη ότι το Ιδιωτικό εκπαιδευτικό ίδρυμα είναι κατώτερης ποιότητας. Είχαν στο μυαλό τους τα ιδιωτικά σχολεία μέσης εκπαίδευσης που στην πλειοψηφία τους (με εξαίρεση τα γνωστά σχολεία τύπου Κολλεγίου, Λεόντειου κτλ.) ήταν βιομηχανία παραγωγής απολυτηρίων για αδύνατους μαθητές που δεν μπορούσαν να το πάρουν από τα Δημόσια. Μάλλον ισχύει σε μικρότερο ποσοστό και σήμερα.

2. Την άποψη ότι θα γέμιζε η χώρα πτυχιούχους και δη χαμηλών ουσιαστικών προσόντων που θα αλλοίωναν την αγορά εργασίας σε βάρος των ικανών αλλά και την συνεπαγόμενη ανεργία.

Βέβαια το πόση κοντόφθαλμη ήταν αυτή η εκτίμηση φάνηκε από την μαζική φοιτητική μετανάστευση που δημιούργησε υπερπροσφορά πτυχιούχων αλλά και η αποσάθρωση της πανεπιστημιακής κρατικής εκπαίδευσης την ΠΑΣΟΚΙΚΗ 10ετία του 80 με τα σημεία και τέρατα της μονιμοποίησης και ανωτατοποίησης των πάντων. Τότε έγινε και η κατάληψη του ακαδημαϊκού χώρου από τις αριστερές ορδές των διδασκόντων σε πλήρη συνεργασία με τα «φοιτητικά κινήματα». Το πανεπιστήμιο πλέον δεν λειτουργεί για τη κάλυψη των αναγκών των «πελατών» του δηλ. των φοιτητών και κατά συνέπεια και των προοπτικών τους στην αγορά εργασίας αλλά για τα συντεχνιακά συμφέροντα του «μόνιμου» προσωπικού τους και τις κομματικές καριέρες των φοιτητοπατέρων πάντα με «προοδευτικό» προκάλυμμα και διάφορα «ανθρωπιστικά-προοδευτικά» συνθήματα που δεν αντιστοιχούν σε τίποτα.

Το πανεπιστήμιο προσανατολίσθηκε στην παραγωγή χαρτιών τυπικών προσόντων με κύρια χρήση το Δημόσιο και ευρύτερο Δημόσιο τομέα.

Φυσικά οι φωτεινές εξαιρέσεις υπάρχουν αλλά σίγουρα έχουν αποσυνδεθεί από τον μέσο όρο της θλιβερής πραγματικότητας.

Η ανάγκη μιάς ριζικής εκπαιδευτικής μεταρρύθμισης είναι πλέον ζήτημα ζωής ή θανάτου για την χώρα μας.

Ο σχεδιασμός της φυσικά είναι αντικείμενο των ειδικών (και έχουμε πάρα πολλούς στο εξωτερικό) και πρέπει να ενσωματώσει τις καλύτερες διεθνείς πρακτικές.

Οι πολιτικοί οφείλουν να χειριστούν ανυποχώρητα την αντίσταση στην αλλαγή από τα κατεστημένα συντεχνιακά συμφέροντα και να προχωρήσουν τις απαραίτητες ριζικές μεταρρυθμίσεις.

Οι μεταρρυθμίσεις πρέπει να αφορούν πρόχειρα:

· Τον ανασχεδιασμό της Μέσης εκπαίδευσης με έμφαση την τεχνική- επαγγελματική εκπαίδευση και την στροφή της σε πιο θετικές κατευθύνσεις αλλά και την αποκατάσταση του κύρους του απολυτηρίου

· Την Ανώτερη και ανώτατη εκπαίδευση με στροφή προς κανόνες λειτουργίας αγοράς , κατάργησης μονιμότητας κτλ. αλλά φυσικά και την ελεύθερη ίδρυση ιδιωτικών πανεπιστημίων. Η άνευ όρων «δωρεάν» ανώτερη-ανώτατη παιδεία και κρατική χρηματοδότηση πρέπει να επανεξεταστούν από μηδενική βάση.

· Την αποσύνδεση της απλής λήψης ενός πτυχίου από την εκχώρηση των επαγγελματικών δικαιωμάτων . Αυτά πρέπει να δίνονται με χωριστές σοβαρές επαγγελματικές εξετάσεις και κριτήρια που να εκτείνονται σε όλη την έκταση της επαγγελματικής ζωής κάποιου.

· Στα παραπάνω πλαίσια πρέπει να προσαρμοστεί και η βασική υποχρεωτική εκπαίδευση (9ετής ?)

Το έργο που έχουμε μπροστά μας είναι πραγματικά τιτάνιο.

Share This:

Related posts

Leave a Comment