You are here
Το ανεξίτηλο αποτύπωμα του Δημητρού Φραγκόπουλου Featured 

Το ανεξίτηλο αποτύπωμα του Δημητρού Φραγκόπουλου

Τι μπορεί να ’ναι το αποτύπωμα ενός ανθρώπου; Οχι το δακτυλικό, η ταυτότητα αφής. Το αποτύπωμα της παρουσίας στη ζωή, η ταυτότητα επαφής· τι μένει απ’ αυτόν τον άνθρωπο σε όσους ήρθαν σε επαφή μαζί του. Το θέμα είναι παλιό όσο και ο άνθρωπος.

Εχει απασχολήσει ποιητές και φιλόσοφους ανά τους αιώνες. Δεν εξαντλήθηκε, ούτε θα εξαντληθεί, πιστεύω, όσο τουλάχιστον δεν εξαντλούμαστε οι άνθρωποι, στην ευτέλεια ή τη μεγαλοπρέπεια. Η σκιά που αφήνουμε και μας ακολουθεί· ακόμα και μετά θάνατον, όπως μοναδικά το αποδίδει ο Δάντης. Βλέπεις ανθρώπους να περνούν, σαν να πέρασε ένα κούφιο τίποτα. Βλέπεις όμως και άλλους, που η σκιά τους, το αποτύπωμά τους, μένει εκεί, ανεξίτηλο.

Τέτοιος ήταν ο Δημητρός Φραγκόπουλος, που άφησε, το Σάββατο, την Πόλη του, για να μείνει στην Πόλη του για πάντα. Ανθρωπος με αποτύπωμα, με σκιά. Τον γνώρισα προ πολλών ετών, από τον Μιχάλη Βασιλειάδη, φίλο του, επίσης Πολίτη, δημοσιογράφο/εκδότη.

Ηταν σε μιαν ομιλία του, στην Αρχαιολογική Εταιρεία, για την εκπαίδευση στην Πόλη ως καταλυτική προϋπόθεση συγκράτησης του ελληνικού πληθυσμού. Είδα έναν λεβεντάνθρωπο, που μιλούσε απλά, μαχητικά, φορτισμένος από συγκίνηση, όπως πρέπει να μιλάνε και να σκέφτονται όλοι οι Δάσκαλοι, με δέλτα κεφαλαίο.

Και ο Δημητρός ήταν Δάσκαλος, με δέλτα κεφαλαίο. Συναντηθήκαμε πολλές φορές έκτοτε, όταν ερχόταν στην Αθήνα. Τον επισκέφτηκα με φίλο, τον Νίκο Αναγνωστόπουλο, κινηματογραφιστή, στην Πρίγκιπο. Σπούδασα μαζί του το πάθος του, ελληνική παιδεία, ήθος και χιούμορ. Τον τίμησαν: το Πατριαρχείο, η Προεδρία της Ελληνικής Δημοκρατίας. Ελάχιστα. Το μέγιστο έπαθλο, το διαρκές, το έδωσαν οι πολυπληθείς μαθητές του στο Ζωγράφειο. Αυτοί τώρα φυλάνε το αποτύπωμά του.

Συντάκτης:
Πέτρος Μανταίος (εφημερίδα των συντακτών)

Share This:

Related posts

Leave a Comment